shimokitasawa
เมื่อวันก่อนมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
เมื่อวานพอเลิกเรียนเราก็แวะเข้าโอเค(ชื่อซุปเปอร์มาเก็ตที่ไปซื้อของประจำ)ซื้อน้ำขวดใหญ่ ๆ มาเก็บไว ้ แล้วตอนหิ้วของพะรุงพะรังออกมา เราก็หันหน้ามองถนน มันก็เป็นปรกติที่ต้องมองใช่ไหมล่ะ แล้วมันก็ปรกติหากจะต้องไปสบสายตากับผู้ใดเข้า ตอนนั้นก็มองไปเห็นคนนึงยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วเราก็เดินกลับห้อง พอมาถึงสี่แยกแรกที่มีคอมบินี่อะไรสักอย่าง ก่อนจะเลี้ยวออกไปถนนใหญ่ เราก็เดินเลี้ยวขวา แล้วก็เดินข้ามไปอีกฝั่ง ในช่วงเวลานั้น หางตาเราก็เห็นใครคนนึงแว้บ ๆ คุ้น ๆ ว่าเห็นหน้าโอเค แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีคนอื่นเดินไปในทางเดียวกันใช่ม่ะ เราก็เดินต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ได้สนใจอะไร จนถึงหลังบ้าน ก็เดินเข้าไปเช็คตู้จดหมายตามปรกติ พอเช็คเสร็จ อะไรดลใจให้เราหันไปมองทางประตูก็ไม่รู้ แล้วก็เห็นว่ามีใครสักคนยืนหน้าประตู เราก็คิดว่า คนที่อยู่ที่นี่หรือเปล่า คิดเท่านั้นแหละ ประตูก็เปิดผั้วะ เรามองหน้าแล้ว มันไม่ใช่คนที่อยู่ที่นี่นี่หว่า ไม่คุ้นหน้า แต่คุ้นว่าเหมือนเห็นหน้าโอเค แล้วชายผู้นั้นก็ถามเราว่า
"ชิโมะคิตะซาว่าไปทางไหน" ตอนนั้นคิดอยู่ว่า ช่างเลือกคนถามเสียจริงนะ แล้วเราก็ตอบไปว่าขึ้นรถไฟที่ชิบุยะ อิโนะคาชิระเซ็นไป แล้วเราจะแยกตัวออกมา เขาก็บอกว่า เขาขี่จักรยานมา เฮ้อ แล้วจะรู้ทางให้ขี่ไปชิโมะคิตะซาว่าไหมนั่น แล้วถูกถามต่อ
"ชื่ออะไร...แต่งงานแล้วหรือยัง?" เอาแล้วสิ ได้เรื่องแล้วไง ตอนนั้นรู้สึกเป็นเวรเป็นกรรมที่มากที่นึกอยากจะเดินไปซื้อน้ำที่โอเค ทั้งที่จะเดินกลับบ้านแต่เดินไปโอเค เลยมีเหตุการณ์ที่ไม่โอเค แล้วเราก็ตอบไป "ยัง" ไอ้ที่ช็อคคือคำถามต่อมา
"โบะคุโนะไทปุนันเด๊สงะ คอนโด เดทโตะชิมะเซ็นก๊ะ" แปลเป็นไทยได้ว่า คุณเป็นสเป็คของผม คราวหน้าไปเดทกันไหม
"เดท????"
ฟังดูมันก็ขำ แต่มันก็ขำไม่ออกเพราะไอ้ที่มันทำมันเหมือนสต๊อกเกอร์ (สต๊อกเกอร์คือพวกสะกดรอยตาม) มากกว่านัมปะ (พวกตามจีบ) คิดดูเดินตามจากโอเคมาถึงตึกเนี่ย มันน่ากลัวนะเพราะตอนนั้นมีเราคนเดียวแถมถุงโตอีกสองถุง เราก็บอกว่าไม่ได้ เราน่ะอายุไม่น้อยแล้วนะ ทางนั้นตอบว่าเขาสามสิบ ซวยสิ..สามสิบแก่กว่าอีกเรา ฮือ ๆ เราก็บอกว่าไม่เอา ๆ เขาก็บอกว่า ไปร้านกาแฟก็ได้ เราก็บอกว่า พูดจริง ๆ นะ คุณทำให้ชั้นตกใจมาก แล้วเขาก็ขอโทษที่ทำให้เราตกใจ แล้วมันก็เริ่มถามอย่างอื่น
"ตอนนี้ทำงานเหรอ" (จากนี้ไปคำในวงเล็บคือคำตอบ... เปล่า เรียน)
"โรงเรียนภาษา?" (รร.เฉพาะทาง)
"อยู่ที่นี่คนเดียว?" (เปล่า...กับเพื่อน) บอกคนเดียวเดี๋ยวซวยหนักกว่าเก่า
"อยู่ที่นี่มานานเท่าไรแล้ว" (สามปี)
"อยากจะแลกเบอร์แล้วติดต่อกัน.." (ห๊า...รู้หรือเปล่าชั้นไม่คนญี่ปุ่น)
"รู้ แต่ภาษาญี่ปุ่นคุณก่ง สื่อสารกันได้ คุณมาจากที่ไหน" (คิดว่ามาจากที่ไหนล่ะ)
"เอเชียตะวันออกเฉียงใต้" (อืม ถูก)
"ฟิลิปปินส์?" (.....) ไอ้....
"ไทย?" (อืม)
"ขอเบอร์ไม่ได้หรือครับ" (ไม่ได้) แล้วเราก็คิด ถ้าไม่ให้อะไรสักอย่าง จะได้ไปสักทีไหมเนี่ย
"มีเพื่อนคนญี่ปุ่นเยอะไหม" (ก็พอประมาณ)
"งั้นช่วยรับมันเป็นหนึ่งในนั้นได้ไหม อยากเป็นเพื่อนด้วย" (.......) จะเอาไงดีว๊า
"ไม่ต้องกลัวมันไม่ใช่พวกน่าสงสัย ปรกติมันทำงานตอนกลางวันอยู่แล้ว" แล้ววันนี้ไหงว่างมาแถวนี้เนี่ยอ่ะนะ ทำงานไรวะ แล้วไอ้ที่ตามมาถึงที่นี่มันไม่น่าสงสัยตรงไหนมิทราบ
"ขอร้องล่ะนะ" (เมล์เท่านั้นนะ มีกระดาษไหม)
เขาก็หยิบกระดาษ เป็นซองจดหมายอะไรสักอย่าง แล้วเราก็เขียนไป
"ช่วยเขียนชื่อให้ด้วยนะ" เรื่องมากจริง เขียนให้เสร็จมันก็รับไปพิจารณา
"เบอร์โทรศัพท์ไม่ได้เหรอ" (ไม่ได้) ปัดโธ่ เพิ่งบอกไปเมื่อกี้ว่า แค่เมล์ ไอ้นี่มันฟังยังไงของมัน แล้วเราก็นิ่ง ๆ ไม่ได้หยิบอะไรมาเพื่อจะจดเมล์อีกฝ่ายแต่อย่างใด มือถือก็ไม่ควักออกมาด้วย
"งั้นเดี๋ยวส่งเมล์มาล่ะกัน ขอเบอร์ไม่ได้หรือจะได้คุยกัน" (ไม่ได้) พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง
"งั้นเอาเบอร์ผมไปล่ะกัน ผมอยากให้" (ไม่เป็นไร เกรงใจ) ไม่ได้อยากได้โว้ย
"จำชื่อผมด้วยนะ ชื่อผม อะสึชิ" แต่เรื่องชื่อไม่แน่ใจว่ะ เพราะฟังไม่ถนัดตัวสุดท้ายว่าชิ หรือจิ ถ้าเป็นจินะ จะเป็นชื่อที่ไม่น่าเรียกเป็นที่สุด ฮ่า ๆๆๆๆ คิดว่าใครที่หัวไวพอก็จะนึกออกว่ามันคือชื่ออะไร
จากนั้นเราก็เดินเข้าหลังบ้านแว้บขึ้นลิฟท์ให้เร็วที่สุด หลายคนบอกว่า ทำไมเรายังไปคุยกับมันอยู่ได้ แต่ลองคิดดูนะ เราอยู่ในหลังบ้านล่ะหนึ่ง ประเด็นที่สอ ง เราไม่รู้ว่าเขาเห็นเราเปิดตู้จดหมายหรือเปล่า ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ถ้าเห็น ก็รู้ว่าเราอยู่ห้องอะไร สามถ้าไม่คุยเลย เขาตามไม่เลิกทำไง จะเดินไปสุดหล้าแบบผึ้งบอกก็ไม่ได้ เพราะน้ำขวดสองลิตรสองขวดแถมถุงของกินอย่างอื่นอีก ไม่ใช่แรมโบ้นะ อย่างที่สี่ไม่ให้อะไรไปสักอย่างถ้าเป็นพวกสต๊อกเกอร์ขึ้นมาจริง ๆ เราไม่เล่นถูกดักรอแถวนั้นหรือไง ผึ้งก็บอกว่า ทำไมไม่โทรเรียกใครสักคนลงมา ตอนนั้นในสถานการณ์แบบนั้น เดี๊ยนจะนึกอะไรออกไหม เราคิดแต่ว่า ต้องแก้สถานการณ์ตรงหน้าเสียก่อน แล้วเรื่องหลังจากนั้นค่อยว่ากัน หากเขาเมล์มา ไอ้เมล์ตอบกลับก็เป็นมารยาท ก็เมล์กลับก็ได้ แต่ชวนไปไหน ไม่ไป ไปเดทเนี่ยอ่ะนะ?
ไว้ถ้าเหตุการณ์จะทำท่าไม่ดี ค่อยลากผู้ชายแถวนี้ไปเป็นแฟนกำมะลอก็แล้วกัน
จบข่าว
เมื่อวานพอเลิกเรียนเราก็แวะเข้าโอเค(ชื่อซุปเปอร์มาเก็ตที่ไปซื้อของประจำ)ซื้อน้ำขวดใหญ่ ๆ มาเก็บไว ้ แล้วตอนหิ้วของพะรุงพะรังออกมา เราก็หันหน้ามองถนน มันก็เป็นปรกติที่ต้องมองใช่ไหมล่ะ แล้วมันก็ปรกติหากจะต้องไปสบสายตากับผู้ใดเข้า ตอนนั้นก็มองไปเห็นคนนึงยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วเราก็เดินกลับห้อง พอมาถึงสี่แยกแรกที่มีคอมบินี่อะไรสักอย่าง ก่อนจะเลี้ยวออกไปถนนใหญ่ เราก็เดินเลี้ยวขวา แล้วก็เดินข้ามไปอีกฝั่ง ในช่วงเวลานั้น หางตาเราก็เห็นใครคนนึงแว้บ ๆ คุ้น ๆ ว่าเห็นหน้าโอเค แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีคนอื่นเดินไปในทางเดียวกันใช่ม่ะ เราก็เดินต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ได้สนใจอะไร จนถึงหลังบ้าน ก็เดินเข้าไปเช็คตู้จดหมายตามปรกติ พอเช็คเสร็จ อะไรดลใจให้เราหันไปมองทางประตูก็ไม่รู้ แล้วก็เห็นว่ามีใครสักคนยืนหน้าประตู เราก็คิดว่า คนที่อยู่ที่นี่หรือเปล่า คิดเท่านั้นแหละ ประตูก็เปิดผั้วะ เรามองหน้าแล้ว มันไม่ใช่คนที่อยู่ที่นี่นี่หว่า ไม่คุ้นหน้า แต่คุ้นว่าเหมือนเห็นหน้าโอเค แล้วชายผู้นั้นก็ถามเราว่า
"ชิโมะคิตะซาว่าไปทางไหน" ตอนนั้นคิดอยู่ว่า ช่างเลือกคนถามเสียจริงนะ แล้วเราก็ตอบไปว่าขึ้นรถไฟที่ชิบุยะ อิโนะคาชิระเซ็นไป แล้วเราจะแยกตัวออกมา เขาก็บอกว่า เขาขี่จักรยานมา เฮ้อ แล้วจะรู้ทางให้ขี่ไปชิโมะคิตะซาว่าไหมนั่น แล้วถูกถามต่อ
"ชื่ออะไร...แต่งงานแล้วหรือยัง?" เอาแล้วสิ ได้เรื่องแล้วไง ตอนนั้นรู้สึกเป็นเวรเป็นกรรมที่มากที่นึกอยากจะเดินไปซื้อน้ำที่โอเค ทั้งที่จะเดินกลับบ้านแต่เดินไปโอเค เลยมีเหตุการณ์ที่ไม่โอเค แล้วเราก็ตอบไป "ยัง" ไอ้ที่ช็อคคือคำถามต่อมา
"โบะคุโนะไทปุนันเด๊สงะ คอนโด เดทโตะชิมะเซ็นก๊ะ" แปลเป็นไทยได้ว่า คุณเป็นสเป็คของผม คราวหน้าไปเดทกันไหม
"เดท????"
ฟังดูมันก็ขำ แต่มันก็ขำไม่ออกเพราะไอ้ที่มันทำมันเหมือนสต๊อกเกอร์ (สต๊อกเกอร์คือพวกสะกดรอยตาม) มากกว่านัมปะ (พวกตามจีบ) คิดดูเดินตามจากโอเคมาถึงตึกเนี่ย มันน่ากลัวนะเพราะตอนนั้นมีเราคนเดียวแถมถุงโตอีกสองถุง เราก็บอกว่าไม่ได้ เราน่ะอายุไม่น้อยแล้วนะ ทางนั้นตอบว่าเขาสามสิบ ซวยสิ..สามสิบแก่กว่าอีกเรา ฮือ ๆ เราก็บอกว่าไม่เอา ๆ เขาก็บอกว่า ไปร้านกาแฟก็ได้ เราก็บอกว่า พูดจริง ๆ นะ คุณทำให้ชั้นตกใจมาก แล้วเขาก็ขอโทษที่ทำให้เราตกใจ แล้วมันก็เริ่มถามอย่างอื่น
"ตอนนี้ทำงานเหรอ" (จากนี้ไปคำในวงเล็บคือคำตอบ... เปล่า เรียน)
"โรงเรียนภาษา?" (รร.เฉพาะทาง)
"อยู่ที่นี่คนเดียว?" (เปล่า...กับเพื่อน) บอกคนเดียวเดี๋ยวซวยหนักกว่าเก่า
"อยู่ที่นี่มานานเท่าไรแล้ว" (สามปี)
"อยากจะแลกเบอร์แล้วติดต่อกัน.." (ห๊า...รู้หรือเปล่าชั้นไม่คนญี่ปุ่น)
"รู้ แต่ภาษาญี่ปุ่นคุณก่ง สื่อสารกันได้ คุณมาจากที่ไหน" (คิดว่ามาจากที่ไหนล่ะ)
"เอเชียตะวันออกเฉียงใต้" (อืม ถูก)
"ฟิลิปปินส์?" (.....) ไอ้....
"ไทย?" (อืม)
"ขอเบอร์ไม่ได้หรือครับ" (ไม่ได้) แล้วเราก็คิด ถ้าไม่ให้อะไรสักอย่าง จะได้ไปสักทีไหมเนี่ย
"มีเพื่อนคนญี่ปุ่นเยอะไหม" (ก็พอประมาณ)
"งั้นช่วยรับมันเป็นหนึ่งในนั้นได้ไหม อยากเป็นเพื่อนด้วย" (.......) จะเอาไงดีว๊า
"ไม่ต้องกลัวมันไม่ใช่พวกน่าสงสัย ปรกติมันทำงานตอนกลางวันอยู่แล้ว" แล้ววันนี้ไหงว่างมาแถวนี้เนี่ยอ่ะนะ ทำงานไรวะ แล้วไอ้ที่ตามมาถึงที่นี่มันไม่น่าสงสัยตรงไหนมิทราบ
"ขอร้องล่ะนะ" (เมล์เท่านั้นนะ มีกระดาษไหม)
เขาก็หยิบกระดาษ เป็นซองจดหมายอะไรสักอย่าง แล้วเราก็เขียนไป
"ช่วยเขียนชื่อให้ด้วยนะ" เรื่องมากจริง เขียนให้เสร็จมันก็รับไปพิจารณา
"เบอร์โทรศัพท์ไม่ได้เหรอ" (ไม่ได้) ปัดโธ่ เพิ่งบอกไปเมื่อกี้ว่า แค่เมล์ ไอ้นี่มันฟังยังไงของมัน แล้วเราก็นิ่ง ๆ ไม่ได้หยิบอะไรมาเพื่อจะจดเมล์อีกฝ่ายแต่อย่างใด มือถือก็ไม่ควักออกมาด้วย
"งั้นเดี๋ยวส่งเมล์มาล่ะกัน ขอเบอร์ไม่ได้หรือจะได้คุยกัน" (ไม่ได้) พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง
"งั้นเอาเบอร์ผมไปล่ะกัน ผมอยากให้" (ไม่เป็นไร เกรงใจ) ไม่ได้อยากได้โว้ย
"จำชื่อผมด้วยนะ ชื่อผม อะสึชิ" แต่เรื่องชื่อไม่แน่ใจว่ะ เพราะฟังไม่ถนัดตัวสุดท้ายว่าชิ หรือจิ ถ้าเป็นจินะ จะเป็นชื่อที่ไม่น่าเรียกเป็นที่สุด ฮ่า ๆๆๆๆ คิดว่าใครที่หัวไวพอก็จะนึกออกว่ามันคือชื่ออะไร
จากนั้นเราก็เดินเข้าหลังบ้านแว้บขึ้นลิฟท์ให้เร็วที่สุด หลายคนบอกว่า ทำไมเรายังไปคุยกับมันอยู่ได้ แต่ลองคิดดูนะ เราอยู่ในหลังบ้านล่ะหนึ่ง ประเด็นที่สอ ง เราไม่รู้ว่าเขาเห็นเราเปิดตู้จดหมายหรือเปล่า ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ถ้าเห็น ก็รู้ว่าเราอยู่ห้องอะไร สามถ้าไม่คุยเลย เขาตามไม่เลิกทำไง จะเดินไปสุดหล้าแบบผึ้งบอกก็ไม่ได้ เพราะน้ำขวดสองลิตรสองขวดแถมถุงของกินอย่างอื่นอีก ไม่ใช่แรมโบ้นะ อย่างที่สี่ไม่ให้อะไรไปสักอย่างถ้าเป็นพวกสต๊อกเกอร์ขึ้นมาจริง ๆ เราไม่เล่นถูกดักรอแถวนั้นหรือไง ผึ้งก็บอกว่า ทำไมไม่โทรเรียกใครสักคนลงมา ตอนนั้นในสถานการณ์แบบนั้น เดี๊ยนจะนึกอะไรออกไหม เราคิดแต่ว่า ต้องแก้สถานการณ์ตรงหน้าเสียก่อน แล้วเรื่องหลังจากนั้นค่อยว่ากัน หากเขาเมล์มา ไอ้เมล์ตอบกลับก็เป็นมารยาท ก็เมล์กลับก็ได้ แต่ชวนไปไหน ไม่ไป ไปเดทเนี่ยอ่ะนะ?
ไว้ถ้าเหตุการณ์จะทำท่าไม่ดี ค่อยลากผู้ชายแถวนี้ไปเป็นแฟนกำมะลอก็แล้วกัน
จบข่าว
ดูแลตัวเองด้วยนะคะ .. อย่าให้มีเรื่องร้ายๆเลยเนอะ
แอบเอ๊ะใจนิดนึง ... เค้าทำไปเพื่ออะไรเนอะพี่ .. เอาเบอร์กะชื่อไปทำไม
ถามประเทศอีก .. เพื่ออะไรกันนะ .. ถ้าคิดในแง่บวก เค้าอาจจะชอบพี่
ก้อได้นะคะ แต่ถ้าแง่ลบนี่สิ .. แย่เลยๆ ไม่ดีๆ
ก็ขอให้ไม่มีอะไรร้ายแรงละกันนะคะ ^^ take care of urself ka ^^
ชอบเรื่องที่พี่นันเขียนอะคะ เห็นภาพเลย .. ไว้จะเข้ามาใหม่นะคะ ^^ byebe~*